επιστροφή

είναι υγρό το κελί. τα χείλη σου κι αυτά υγρά. τα χέρια σου αγκάθια πάνω στο δέρμα μου.

ο ουρανός κόκκινος σαν τα άγρυπνα μάτια σου. σκληρή ματιά.

χαμένοι στον παράδεισό μας (;) ψάχνοντας λαβυρίνθους σιωπής.

χαμένοι.

αγκάθια πάνω στο δέρμα μου τα χείλη σου
μαχαίρι τα μάτια σου. βρισιά και καταδίκη.

κι όμως εκεί δίπλα μου , χάδι να με τυραννάς.
χάδι. και ένα ζευγάρι ροδοπέταλα να μου μαχαιρώνεις στα χέρια

αγκάθι το χάδι σου. πληγές μ’ανοίγει και το κορμί σιωπά
την άνοιξη να υπομένει ότι βρίσκει.
να ξεγελά ότι αγκαλιάζει τον χειμώνα.

άλλο δέρμα, άλλη σιωπή, άλλο φιλί να μπήγεις
εκεί
που ανάσα η θάλασσα
γλυκά στο αίμα της ζητάει
να κοιμηθεί.

 

Το όνειρο

Νοιώθω τους τοίχους να με πλησιάζουν ολοένα. Μέσα  στους πόρους τους ρέει αίμα και ιδρώτας. Σαν αγγίξουν λιγο κολλάνε και μια γλίτσα λιώνει πάνω μου, γίνεται ένα με εμένα. Προσπαθώ να ανοίξω μία τρύπα στο έδαφος. Μάταια. Τα νύχια σπάνε, το δέρμα χάνεται μέσα στο χώμα. Θέλω αν φωνάξω, μα η κραυγή μου χάνεται στα μουρμουρητά των κινούμενων τοίχων. Γνέθουν με τα μαλλιά μου την καρδιά μου και δεν μπορώ να ανασάνω. Κουκούλι οι ρυθμοί γύρω μου. Χτύπος και ανάσα, βήμα προς τα πίσω προς την αλήθεια.

Ξυπνώ. Ξυπνώ και ο  χρόνος ηρεμεί. Οι σταγόνες του κυλούν ήρεμα πια , ρυάκι. Η μπόρα του πέρασε. Αναπνοές κανονικές. Παλμοί κανονικοί.

Όνειρο ήταν. Άσχημο, μα όνειρο. Θυμάμαι κάποτες το λέγαμε εφιάλτη. Μα τούτο είχε μυρωδιά από ήλιο.

λουλούδι

Περπατούσα σήμερα μέσα στην πόλη. Έψαχνα για εκείνες τις εγκατελειμένες οικοδομές. Όμως δεν μπορεί να μου φύγει από το μυαλό εκείνο το λουλούδι. Κόκκινο σαν την φωτιά, λιγερόκορμο και με πράσινα φυλλαράκια γεμάτα δροσιά, με το δικό τους άρωμα. Δύστροπο όμως. Αν το ξεχνούσες λίγο κόντευε να ξεραθεί. Από το φόβο μου το έκανα να σαπίσει. Μερικές φορές το σκέφτομαι αν μου μιλά, να με κατηγορεί. Τρέλα θα μου πεις. Όμως ναι με κανονικό στόμα, χείλη μου μιλά. Κι έχει και μάτια και με αυτά με μαχαιρώνει. Τέτοια μάτια δεν έχω ξαναδεί. Τόσο όμορφα και γλυκά. Αλήθεια ναι για το λουλούδι μιλάω. Τέτοια όμορφα μάτια δεν έχεις ξαναδεί, ούτε εγώ. Ίσως επειδή είναι λουλουδένια. Και με κατηγορεί που σάπισε. Ότι το μπούχτησα. Ότι μου το χε πει. Μια φορά η αλήθεια είναι ότι πήρα είδηση ότι το παραπότιζα και σταμάτησα κι ακολουθούσα πρόγραμμα. Όμως τότες άρχισα να βλέπω στον ύπνο μου , να με λέει τυπικό. Ότι ήμουν ψυχρός. Κι όλα κι όλα αυτό πάντα με ενοχλεί. Όμως μια ξεραινόταν μια κόντευε να σαπίσει , μπούχτησα κι εγώ. Όμως όχι το ήθελα. Δηλαδή να, μου άρεσε το μπάσταρδο. Και για αυτό προσπαθούσα. Και γιατί να, παρότι λουλούδι και παρότι και δύστροπο ένιωθα κάπως τρυφερά απέναντί του.

Πριν μιλούσα πιο κυνικά όμως να προσπαθούσα να είμαι πιο ρεαλιστής. Το τικ τακ όμως του μυαλού δεν βοηθά.

Μου έκανε παρέα. Ένα λουλούδι παρέα; Ναι παρέα. Μου λεγε όταν κάποια μυρμήγκια το δαγκώνανε. Και έτρεχα να τα διώξω να είναι καθαρό, όμορφο. Κάποια άλλα βράδια το έβγαλα να δει το φεγγάρι, να το δείτε πόσο πιο όμορφο και κόκκινο είχε γίνει. Όμως σαν το παραπότιζα άρχισε να γίνεται ολοένα και πιο νευρικό, απότομο. Δεν ήξερα πια τι να κάνω. Κι αυτό σε κάθε κίνησή μου έτοιμο να την κάνει, είτε να ξεραθεί είτε να σαπίσει. Ένιωθα μπερδεμένος και νιώθω ακόμη, μα την αλήθεια, αλλά πεστε μου κι εσείς, τι να έκανα; Στο τέλος σάπισε και να, τώρα είναι ανάμνηση. Και πάλι εγώ το ίδιο ανόητος όπως πριν να νιώθω μπροστά σε κάθε λουλούδι που βλέπω κι ακούω.

σκέψεις αλλαγής

Η τρύπα γίνεται όλο και πιο ασύμφωρη με τη ζέστη κι όλη αυτή την υγρασία μέσα κι έξω. Πρέπει να ψάξω καινουριο χώρο να μείνω. Άκουσα για κάτι οικοδομές που εγκαταλείφθηκαν τελευταία. Πέθανε ο ιδιοκτήτης και οι απόγονοι θα χρειστούν καιρό μέχρι να τα πάρουν, γιατί λέει τα χαρτιά είναι μπερδεμένα και τα ρέστα. Πάντως θα πάω να δω. Είναι στην ανατολική περιοχή. Είναι ωραία εκεί. Πιο πολύ ήλιος. Χτυπά και ο ήλιος από το πρωί και ξυπνάς αλλιώς. Ευτυχώς δεν έχω και πολλά πράγματα οπότε δεν θα χω και πρόβλημα.

-//-

Δεν βρήκα ακόμη λουλούδι για την αντικατάσταση. Ίσως όταν μετακομίσω. Αν δηλαδή. Ίσως να μην κοιτάξω κακτάκι όπως έλεγα αλλά κάτι ενδιάμεσο και με πιο πολύ χρώμα.

-//-

Πρέπει να ρωτήσω τον hyd αν παίζει κάνα μεροκάματο εδώ κοντά.

σπασμένη αγκαλιά

Πάλι δεν με πιάνει ύπνος. Είναι κι αυτή η τρύπα άβολη γαμώτη τώρα το καλοκαίρι. Δεν την νιώθω πια σαν φωλιά αλλά σαν φυλακή. Όσο καλοκαιριάζει οι νύχτες γίνονται κι αυτές όμορφες για βόλτα. Όμως σήμερα δεν μπορώ να δω αυτή την ομορφια. Να, μετά τη λίμνη την είδα. Καθήσαμε και μιλήσαμε. Ήταν φοβισμένη. Είναι τόσο όμορφη όταν γίνεται αδύναμη. Τόσο όμορφη όπως όταν είναι δυνατή. Αλήθεια. Και μου λεγε για ένα τύπο που την ακολουθούσε κι όταν τον κοίταξε άρχισε να τρέχει αυτός αλλά από την άλλη μεριά και και … και τρόμαξε. Και έγινε σαν μικρό κορίτσι. Ξέρεις όπως όταν ήτανε στο δημοτικό. Μαζεύτηκε. Ήθελε αγκαλιά, και γω ήμουν ευτυχισμένος που ήμουν εκεί να δώσω αυτή την αγκαλιά, αυτή τη μικρή φωλιά. Γιατί μικρή ήταν η φωλιά μου, αυτή είναι η αλήθεια. Αλλά όχι δεν την τσιγγουνεύτηκα. Αυτή μπορούσα και λίγο παραπάνω έδωσα, μα το σύμπαν.

Το πώς γύρισε η κουβέντα στο ότι οι άνδρες είμαστε μαλάκες δεν το πήρα χαμπάρι. Και γω όταν ακούω τέτοια γίνομαι θηρίο. Δηλαδή γενικά δεν μπορώ με τις γενικότητες. Είναι κάλπικες. Άμα θέλω να υποτιμήσω μία συζήτηση αρχίζω κι εγώ τα κάλπικα. Όμως γενικά το αποφεύγω γιατί δεν μου αρέσουν αυτά.

Έτσι κι εγώ τα πήρα κι από αγκαλιά ήθελα να της δώσω μπουνιά. Τα λόγια της με πονούσαν. Ότι δεν νιώθουμε, δεν καταλαβαίνουμε ότι δεν δεν καταφέρνουμε τίποτα και τα ρέστα και μαλακίες. Και δεν ξέρω τι με πρωτοεκνεύρισε ότι έλεγε μαλακίες; ότι ξαφνικά μου φαινόταν εντελώς μαλακισμένη; ότι ένιωθα να με βρίζει; Δεν ξέρω τι από όλα. Ίσως κι όλα μαζί. Αυτό που ξέρω είναι ότι τα πήρα. Και δεν την κοιτούσα με ηρεμία. Ούτε η φωνή μου ήταν ήρεμη. Το πρόσεξε αυτό και μου είπε ότι την κάνει σιγά σιγά. Δεν την κοίταξα. Δεν ήθελα να την κοιτάξω. Πες ότι ήθελα να της το παίξω σκληρός, πες ότι με εκνεύριζε. Δεν ξέρω ειλικρινά. Είπα ένα νύχτα στο κενό κι έφυγα αμέσως. Δεν ήθελα να πάρει να γίνει έτσι. Να την αγκαλιάζω ήθελα και να μην λέμε κάλπικα. Να λέμε ομορφιές, να λέμε όνειρα όχι μιζέριες.

Γιατί μου φυλάς τελευταία το πικρό μελάνι, το ξεθωριασμένο; Στο χω παράπονο αυτό.

Δεν λέω να μην ακούω τα γινάτια σου αλλά ρε μικρό , όχι κάλπικα. Σε αγαπάω να σε πάρει. Δηλαδή ναι έχεις ένα δίκιο. Αυτή που ξέρω την αγαπάω, και θέλω να την προσέχω και να την ακούω. Δηλαδή δεν την λεω έτσι την λέξη. Καταλαβαίνεις κι εσύ πώς την εννοώ. Δηλαδή με τι και ποιο τρόπο. Γιατί; Δεν ξέρω. Ειλικρινά. Δεν ξέρω και τι είναι αυτά που λέω. Ίσως και μπούρδες. Αλλά να τα κάλπικα είναι αλήθεια. Ναι στο ορκίζομαι. Μου την σπάνε πολύ αυτές οι μαλακίες. Κι άμα τις λέω κι εγώ, βάρα αλύπητα. Γιατί βρε ρε καρδιά εσύ είσαι ωραία ψυχούλα, δεν κάνει να φυτεύεις τέτοιες μαλακίες στο κεφάλι σου. Δηλαδή, εντάξει δεν είμαστε και τα καλύτερα παιδιά. Αλλά αυτό ισχύει για όλους, άνδρες γυναίκες. Δεν έχουμε αποκλειστικά το κολάι.

Ξέρεις πόσες κάλπισσες έχω γνωρίσει μα την αλήθεια; Αλήθεια ξέρεις; Πάρα πολλές. Να σε εσένα αυτό μου άρεσε, ότι τέτοια κάλπικα δεν τα άκουγα κι ότι άμα πετούσα κάνα τέτοιο μόνο ξεγυρισμένη δεν μου ριχνες. Να γιατί σε πήγαινα. Και σήμερα με γάμησες ψυχολογία να σε πάρει.

Αλλά εντάξει απλά πικράθηκα. Ίσως είμαι κι υπερβολικός. Άνθρωπος είσαι κι εσύ. Ληγάς που λέει και το άσμα.

νεογέννηση

Ο ky μου έστειλε μήνυμα. Μόλις τους έστειλαν το μωρό από την εταιρία. Το είχε καημό να γίνει πατέρας. Του χει βγει η πίστη με τα πιστοποιητικά και τα ρέστα. Θα πάρει και επιδότηση για αυτό. Ελάχιστοι θέλουν να γίνουν γονείς πια.  Θυμάμαι που διάβαζα ότι πιο παλιά φοβόντουσαν μην μείνει η άλλη έγκυος. Τώρα πολεμάμε μέσα από τις μηχανές γαμώτη μου. Δίνεις το ωάριο ή το σπέρμα σου και ζητάς και θέτεις και κάποια χαρακτηριστικά  και ουπς έτοιμο το μούσμουλο. Πιο εύκολα ; Πιο δύσκολα; Δεν ξέρω να σου πω.  Ο μπαγάσας ο ky κανόνισε και μια αποκλειστική για δύο χρόνια, τροφός , ξέρεις. Μετά αναλαμβάνει αυτός.

Έχω απορία το πως το διάλεξε να είναι, και αν θα έχουν τηρήσει τις προδιαγραφές οι μπάσταρδοι. Να δούμε αν θα λθει και η αποκλειστική γρήγορα ή μαζί… Μάλλον μαζί θα είναι λογικά. Ή λες να του έχουν δώσει κάποιο μηχανηματάκι για κάποιες μέρες; Για να γλυτώσουν χρήμα όλα θα τα κάνουν. Ή δεν ξέρεις μπορεί και να ναι οι σωστοί και γω να τους βρίζω σαν μαλάκας.

Σαν πολύ πλάκα αυτό το σαν. Υποθέτω. Δεν είμαι σίγουρος

-/-

μύρισε νυχτολούλουδο,

Πάλι τα στήθια της  πρόβαλε στο φως του φεγγαριού

και θα χαμογελάνε τα όνειρά μου

ροζ κρινάκι

Σήμερα δεν κάθησα στην τρύπα. Είχε ένα ήλιο τόσο χάρμα διάολε, τόσο όμορφο να θέλεις να τον αγγίξεις και να τον κρύψεις. Βγήκα και περπάτησα στην πόλη στο παλιό πάρκο, κοντά στη λίμνη.

Κάθησα κοντά πάνω στο χόρτο, ήταν λουσμένο με την χτεσινή βροχή. Μούλιαζα στις σταγόνες και στον ήλιο κι ήταν υπέροχα. Ξάφνου είδα ένα μικρό κρινάκι, ροζ. Αυτά από τα πολλά που έβλεπα παλιά, όμως αυτό ήταν μόνο. Ξάπλωσα δίπλα του και το κοιτούσα. Ο κόσμος περνούσε , με κοιτούσε και γελούσε όμως εγώ είχα χαθεί να το κοιτάω. Χαζορομαντικός είπαμε. Έβλεπα το φως να το χαιδεύει και αυτό να χορεύει. Να ‘ναι νέα κοπέλα και να χορεύει με το ροζ φουστανάκι της. Δεν υπάρχουν τέτοιες κοπέλες πια. Το ξέρω. Να πω την αλήθεια δεν ξέρω αν θα μου άρεσε αν υπήρχε κανονικά. Όμως τώρα ήταν ότι πιο όμορφο με γέμιζε. Έβλεπα αυτή τη κοπελίτσα με τα ξανθοκόκκινά μαλλιά και το ροζ φουστανάκι να χορεύει μέσα στα σύννεφα, και ο άνεμος να ρέει μουσική, παλμούς…

Μάγκα πώς χαζεύω κάτι φορές και σκέφτομαι κάτι τέτοια άκυρα και αδερφίστικα δεν ξέρω. Έφυγα λιγό αφού είχε νυχτώσει. Κοιτώντας το κρινάκι ξέχασα να φάω και με τα λόγια στομάχι δεν χορταίνει…

νύχτα

Τζίφος ο ύπνος. Εντάξει κρύωνα λιγάκι αλλά δεν ήταν αυτό. σίγουρα όχι. Άνοιξα το a313 να συνεχίσω κάνα μυθιστόρημα. Τελευταία είχα καταφέρει να βρω σε έναν σκληρό κάτι ξεχασμένα txts της δεύτερης διαδικτυακής δεκαετίας (δδδ). Ήταν ” ο φύλακας στη σίκαλη” και το “μαύρα φεγγάρια του #$%@”… Στο του το unicode κάτι είχε πάθει. Θα ρωτήσω τον hyd τι μπορεί να είναι.

Αυτό το δεύτερο πολύ καβλωτικό η αλήθεια. Δηλαδή αρκετά ωμό και βρώμικο αν και ολίγον τι φλυαρο, γενικά είναι πολύ καβλωτικό.

Όμως όσο καβλωτικό κι αν είναι δεν μπορώ να κοιμηθώ. Βασικά ούτε να την παίξω δεν μπορώ.

Ζηλεύω.

Εντάξει μπορεί να είμαι σε τρύπα ίσα να χωράω, όμως ζηλεύω. Τώρα ξέρω θα έπρεπε να αρχίσω τις περιγραφές και τα ρέστα όμως δεν γουστάρω. Απλά ζηλεύω και θέλω να την ξαναδώ.

Συνήθως περνά το μεσημέρι. Ετοιμάζει την δουλειά της στο καινούριο της lrs32 και τα λέμε. Λέμε διάφορα. Ότι μας κατεβεί. Δηλαδή τελευταία όλο και λιγότερα. Σαν να στερεύει το γαμημένο το μελάνι. Παλιά λέγαμε και χοντράδες. Είχε φάση. Τώρα σιγά σιγά πάγος. Σαν να είχε κάτι σήμερα. Την ρώτησα και με άρχισε στα μπινελίκια. Όταν με αρχίζει αμέσως στα μπινελίκια κατευθείαν σκέφτομαι ότι σίγουρα κάτι έχει.

Από την άλλη ίσως και να βαρέθηκε.

Σε τρύπα ίσα ίσα να χωράς και μόνος.

Σκατά

Κι όμως θα μπορούσα να την ξεπεράσω και να συνεχίσω.

Επιμένω… Σκατά.

Δεν θέλω να την ξεπεράσω.

ψιχάλες

Σήμερα ψυχάλιζε. Όχι συνέχεια. Που και που έριχνε τις κουτσουλιές του πάνω στο τσιμέντο. Έκανα να δω τον χτεσινό ήλιο αλλά ο πούστης την είχε κάνει. Και αυτή η υγρασία γαμάει γαμώτο. Γαμάει πολύ. Κολλάει το δέρμα , νιώθεις τα ‘ντερά σου να γίνονται λάσπη σαν τον ιδρώτα πάνω σου.

Φτυχώς δεν έβρεξε κανονικά. Όταν ανοίγει ο κώλος του και βρέχει ‘ γεμίζει η τρύπα μου νερά και λάσπες. Και μπόχα. Πολύ μπόχα από τα σκουπίδια έξω. Και οι τοίχοι μοιάζουν σαν ζωντανές ροχάλες από τη γλίτσα. Τέτοια χαρά σαν έχει βροχή.

Αύριο το a313 μου λέει ότι θα έχει ήλιο. Ωραία, γιατί χρειάζεται να του πάρω και μπαταρίες. Ήδη έχουν φτάσει στο 53,5% τρέχει καλά μέχρι τα 41 ‘ και μέχρι τότε θα περάσουν 3 μέρες. Κάτι θα έχει ο hyd. Οι περισσότεροι τις πετάνε μόλις φτάσουν στο επίπεδο 55%. Οδηγίες των manuals. Ομως ο hyd τις μαζεύει και τις πουλά στις εταιρίες ανατροφοδότησης. Κρατά και κάποιες για τον εαυτό του.

Εγώ έχω βρει έναν τρόπο να τις παρατήνω. Τις βρέχω με ένα διάλυμμα αλάτων υδραργύρου και μετά τις αφήνω στον ήλιο. Έτσι φτάνουν ένα επίπεδο της τάξης του 75% σε μία μέρα. Μπορώ να το κάνω μέχρι 6 φορές. Μετά παπαλα. Μετά τις δίνω στον hyd. Μου χει πει ότι είναι επικίνδυνο. Εκρήξεις και μαλακίες.

Ο καιρός σαν να έφτιαξε λίγο. Φυσάει λίγο και σαν να φαίνεται λίγο από ουρανό. Μέχρι και τις ξυστροκολώνες του φεγγαριού μπορώ να δω. Έχει φάση. Ακόμη και με σπίτια είναι ωραίο το άτιμο να το κοιτάς. Μου αρέσει να το χαζεύω τα βράδια. Χαζορομαντικός που λένε.  Όμως τώρα αρχίζει και “παγώνει” και δεν λέει…

Χώνομαι μέσα στην τρύπα μου. Ευτυχώς δεν έχει πολύ υγρασία και η κουβέρτα δεν είναι υγρή.