νύχτα

Τζίφος ο ύπνος. Εντάξει κρύωνα λιγάκι αλλά δεν ήταν αυτό. σίγουρα όχι. Άνοιξα το a313 να συνεχίσω κάνα μυθιστόρημα. Τελευταία είχα καταφέρει να βρω σε έναν σκληρό κάτι ξεχασμένα txts της δεύτερης διαδικτυακής δεκαετίας (δδδ). Ήταν ” ο φύλακας στη σίκαλη” και το “μαύρα φεγγάρια του #$%@”… Στο του το unicode κάτι είχε πάθει. Θα ρωτήσω τον hyd τι μπορεί να είναι.

Αυτό το δεύτερο πολύ καβλωτικό η αλήθεια. Δηλαδή αρκετά ωμό και βρώμικο αν και ολίγον τι φλυαρο, γενικά είναι πολύ καβλωτικό.

Όμως όσο καβλωτικό κι αν είναι δεν μπορώ να κοιμηθώ. Βασικά ούτε να την παίξω δεν μπορώ.

Ζηλεύω.

Εντάξει μπορεί να είμαι σε τρύπα ίσα να χωράω, όμως ζηλεύω. Τώρα ξέρω θα έπρεπε να αρχίσω τις περιγραφές και τα ρέστα όμως δεν γουστάρω. Απλά ζηλεύω και θέλω να την ξαναδώ.

Συνήθως περνά το μεσημέρι. Ετοιμάζει την δουλειά της στο καινούριο της lrs32 και τα λέμε. Λέμε διάφορα. Ότι μας κατεβεί. Δηλαδή τελευταία όλο και λιγότερα. Σαν να στερεύει το γαμημένο το μελάνι. Παλιά λέγαμε και χοντράδες. Είχε φάση. Τώρα σιγά σιγά πάγος. Σαν να είχε κάτι σήμερα. Την ρώτησα και με άρχισε στα μπινελίκια. Όταν με αρχίζει αμέσως στα μπινελίκια κατευθείαν σκέφτομαι ότι σίγουρα κάτι έχει.

Από την άλλη ίσως και να βαρέθηκε.

Σε τρύπα ίσα ίσα να χωράς και μόνος.

Σκατά

Κι όμως θα μπορούσα να την ξεπεράσω και να συνεχίσω.

Επιμένω… Σκατά.

Δεν θέλω να την ξεπεράσω.