Το όνειρο

Νοιώθω τους τοίχους να με πλησιάζουν ολοένα. Μέσα  στους πόρους τους ρέει αίμα και ιδρώτας. Σαν αγγίξουν λιγο κολλάνε και μια γλίτσα λιώνει πάνω μου, γίνεται ένα με εμένα. Προσπαθώ να ανοίξω μία τρύπα στο έδαφος. Μάταια. Τα νύχια σπάνε, το δέρμα χάνεται μέσα στο χώμα. Θέλω αν φωνάξω, μα η κραυγή μου χάνεται στα μουρμουρητά των κινούμενων τοίχων. Γνέθουν με τα μαλλιά μου την καρδιά μου και δεν μπορώ να ανασάνω. Κουκούλι οι ρυθμοί γύρω μου. Χτύπος και ανάσα, βήμα προς τα πίσω προς την αλήθεια.

Ξυπνώ. Ξυπνώ και ο  χρόνος ηρεμεί. Οι σταγόνες του κυλούν ήρεμα πια , ρυάκι. Η μπόρα του πέρασε. Αναπνοές κανονικές. Παλμοί κανονικοί.

Όνειρο ήταν. Άσχημο, μα όνειρο. Θυμάμαι κάποτες το λέγαμε εφιάλτη. Μα τούτο είχε μυρωδιά από ήλιο.