επανεπαφή

Mάγκα μου επιτέλους επαφή. Μου το είχαν κλέψει και είχα χαθεί. Δεν ξέρω ποια καθίκια ήταν αλλά τελικά το βρήκα το καημένο το a313 πεταμένο λίγο πριν την ανακύκλωση. Το χαζεύαν κάτι αρουρέρια αλλά ντάξει την τελευταία στιγμή το άρπαξα. Τους είχε γυαλίσει η καλωδίωση. Καυλώνουν να την μασάνε τα μαλακισμένα. Πήρανε όμως τα αρχίδια τώρα. Τα καθίκια φαίνεται δεν μπόρεσαν να το χώσουν πουθενά οπότε τους κάθισε σκουπίδι.

Όλο και σκοτεινιάζει και πιο νωρίς τελευταία. Παρότι βρήκα καλύτερη κρυψώνα έχει πιο κρύο, υγρασία. Έχασα και τον hyd και δεν ξέρω σε ποιον να μιλάω. Ευτυχώς έχω το a313 και μπορώ να γράφω κάτι. Θα το χω αγκαλιά όταν κοιμηθώ. Οι σκέψεις μου που ευτυχώς δεν χάθηκαν σε κάποια ρωγμή. Τρέμω σύγκορμος να χαθούν σε κάποιο χαντάκι οι σκέψεις μου, τα όνειρά μου. Εκτός από σύντροφος τα βράδια το a313 είναι και το μπακάπ της μνήμης μου. Θυμάμαι και ξανασκέφτομαι.

Μαζεύομαι πιο μέσα στην κουβέρτα μου. Ακόμη και τούτο έχει παγώσει. Άσε που στάζει από την υγρασία. Κι αυτός ο πούστης ο ήλιος θα αργήσει να βγει, λες και χτυπάει κάρτα και δεν λέει κάνα πρωί να βγει πιο νωρίς, έτσι για την πλάκα. Από την άλλη βέβαια θα μπορούσε να μας κάνει και την πλάκα να μην βγει, σαν μεσαιωνικό ανέκδοτο.

μου χει λείψει το φιλί σου. εκείνο, και τον χειμώνα άνοιξη τον μοιάζει.