ο καθρέπτης.

ολο το βράδυ άγγιζα τον καθρέφτη. λείος , κρύος και αιχμηρός εισχωρεί μέσα μου. κοιτάω μέσα μου.  στην αρχή απαλά τα δάκτυλα εξερευνούν το γυαλί σαν αληθινό πρόσωπο. σχεδόν με νιώθω. το δέρμα δεν αντέχει την επαφή και ματώνει. το νιώθω να φεύγει και να αφήνει την σάρκα. αργός ο πόνος και το αίμα μπλέκει την σκουριά του με το ιδρώτα και το φως. σε μια στιγμή γλύφω την γυμνή σάρκα, γεύομαι την σάρκα μου. η επαφή με ηλεκτρίζει. ο πόνος με διαπερνά. μερικές φορές αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα να με δαγκώσω κανονικά. σαν ένα είδος αυτοκανιβαλισμού.

το μυαλό κενό. άδειο δωμάτιο. σκιές που κινούνται γύρω σαν σκηνή κηδείας. το αίμα , σταγόνες στο πάτωμα. τυλίγω με γάζες τα ακροδάκτυλα. κοιτάζω τον καθρέφτη σαν σε τοίχο. πρόσωπο δεν υπάρχει. νεκρός χώρος. σαν να αδειάζω. θα θελα να μπω μες τον καθρέπτη. γύρω υγρασία, μυρωδιά από μούχλα. κάτι στάζει. κι ο χώρος νεκρός, άδειος ο καθρέπτης, άδεια η ματιά. κάποτε μέσα της ταξίδευα. τώρα νιώθω να χάνομαι, να πεθαίνω σε ατελείωτο τούνελ.

θέλω να μπω μέσα στον καθρέπτη. θέλω και να τον σπάσω.