το μυαλό κενό. άδειο δωμάτιο. σκιές που κινούνται γύρω σαν σκηνή κηδείας. το αίμα , σταγόνες στο πάτωμα. τυλίγω με γάζες τα ακροδάκτυλα. κοιτάζω τον καθρέφτη σαν σε τοίχο. πρόσωπο δεν υπάρχει. νεκρός χώρος. σαν να αδειάζω. θα θελα να μπω μες τον καθρέπτη. γύρω υγρασία, μυρωδιά από μούχλα. κάτι στάζει. κι ο χώρος νεκρός, άδειος ο καθρέπτης, άδεια η ματιά. κάποτε μέσα της ταξίδευα. τώρα νιώθω να χάνομαι, να πεθαίνω σε ατελείωτο τούνελ.

θέλω να μπω μέσα στον καθρέπτη. θέλω και να τον σπάσω.

Όλο και σκοτεινιάζει και πιο νωρίς τελευταία. Παρότι βρήκα καλύτερη κρυψώνα έχει πιο κρύο, υγρασία. Έχασα και τον hyd και δεν ξέρω σε ποιον να μιλάω. Ευτυχώς έχω το a313 και μπορώ να γράφω κάτι. Θα το χω αγκαλιά όταν κοιμηθώ. Οι σκέψεις μου που ευτυχώς δεν χάθηκαν σε κάποια ρωγμή. Τρέμω σύγκορμος να χαθούν σε κάποιο χαντάκι οι σκέψεις μου, τα όνειρά μου. Εκτός από σύντροφος τα βράδια το a313 είναι και το μπακάπ της μνήμης μου. Θυμάμαι και ξανασκέφτομαι.

Μαζεύομαι πιο μέσα στην κουβέρτα μου. Ακόμη και τούτο έχει παγώσει. Άσε που στάζει από την υγρασία. Κι αυτός ο πούστης ο ήλιος θα αργήσει να βγει, λες και χτυπάει κάρτα και δεν λέει κάνα πρωί να βγει πιο νωρίς, έτσι για την πλάκα. Από την άλλη βέβαια θα μπορούσε να μας κάνει και την πλάκα να μην βγει, σαν μεσαιωνικό ανέκδοτο.

μου χει λείψει το φιλί σου. εκείνο, και τον χειμώνα άνοιξη τον μοιάζει.

ο ουρανός κόκκινος σαν τα άγρυπνα μάτια σου. σκληρή ματιά.

χαμένοι στον παράδεισό μας (;) ψάχνοντας λαβυρίνθους σιωπής.

χαμένοι.

αγκάθια πάνω στο δέρμα μου τα χείλη σου
μαχαίρι τα μάτια σου. βρισιά και καταδίκη.

κι όμως εκεί δίπλα μου , χάδι να με τυραννάς.
χάδι. και ένα ζευγάρι ροδοπέταλα να μου μαχαιρώνεις στα χέρια

αγκάθι το χάδι σου. πληγές μ’ανοίγει και το κορμί σιωπά
την άνοιξη να υπομένει ότι βρίσκει.
να ξεγελά ότι αγκαλιάζει τον χειμώνα.

άλλο δέρμα, άλλη σιωπή, άλλο φιλί να μπήγεις
εκεί
που ανάσα η θάλασσα
γλυκά στο αίμα της ζητάει
να κοιμηθεί.

Ξυπνώ. Ξυπνώ και ο  χρόνος ηρεμεί. Οι σταγόνες του κυλούν ήρεμα πια , ρυάκι. Η μπόρα του πέρασε. Αναπνοές κανονικές. Παλμοί κανονικοί.

Όνειρο ήταν. Άσχημο, μα όνειρο. Θυμάμαι κάποτες το λέγαμε εφιάλτη. Μα τούτο είχε μυρωδιά από ήλιο.

Πριν μιλούσα πιο κυνικά όμως να προσπαθούσα να είμαι πιο ρεαλιστής. Το τικ τακ όμως του μυαλού δεν βοηθά.

Μου έκανε παρέα. Ένα λουλούδι παρέα; Ναι παρέα. Μου λεγε όταν κάποια μυρμήγκια το δαγκώνανε. Και έτρεχα να τα διώξω να είναι καθαρό, όμορφο. Κάποια άλλα βράδια το έβγαλα να δει το φεγγάρι, να το δείτε πόσο πιο όμορφο και κόκκινο είχε γίνει. Όμως σαν το παραπότιζα άρχισε να γίνεται ολοένα και πιο νευρικό, απότομο. Δεν ήξερα πια τι να κάνω. Κι αυτό σε κάθε κίνησή μου έτοιμο να την κάνει, είτε να ξεραθεί είτε να σαπίσει. Ένιωθα μπερδεμένος και νιώθω ακόμη, μα την αλήθεια, αλλά πεστε μου κι εσείς, τι να έκανα; Στο τέλος σάπισε και να, τώρα είναι ανάμνηση. Και πάλι εγώ το ίδιο ανόητος όπως πριν να νιώθω μπροστά σε κάθε λουλούδι που βλέπω κι ακούω.

-//-

Δεν βρήκα ακόμη λουλούδι για την αντικατάσταση. Ίσως όταν μετακομίσω. Αν δηλαδή. Ίσως να μην κοιτάξω κακτάκι όπως έλεγα αλλά κάτι ενδιάμεσο και με πιο πολύ χρώμα.

-//-

Πρέπει να ρωτήσω τον hyd αν παίζει κάνα μεροκάματο εδώ κοντά.

Το πώς γύρισε η κουβέντα στο ότι οι άνδρες είμαστε μαλάκες δεν το πήρα χαμπάρι. Και γω όταν ακούω τέτοια γίνομαι θηρίο. Δηλαδή γενικά δεν μπορώ με τις γενικότητες. Είναι κάλπικες. Άμα θέλω να υποτιμήσω μία συζήτηση αρχίζω κι εγώ τα κάλπικα. Όμως γενικά το αποφεύγω γιατί δεν μου αρέσουν αυτά.

Έτσι κι εγώ τα πήρα κι από αγκαλιά ήθελα να της δώσω μπουνιά. Τα λόγια της με πονούσαν. Ότι δεν νιώθουμε, δεν καταλαβαίνουμε ότι δεν δεν καταφέρνουμε τίποτα και τα ρέστα και μαλακίες. Και δεν ξέρω τι με πρωτοεκνεύρισε ότι έλεγε μαλακίες; ότι ξαφνικά μου φαινόταν εντελώς μαλακισμένη; ότι ένιωθα να με βρίζει; Δεν ξέρω τι από όλα. Ίσως κι όλα μαζί. Αυτό που ξέρω είναι ότι τα πήρα. Και δεν την κοιτούσα με ηρεμία. Ούτε η φωνή μου ήταν ήρεμη. Το πρόσεξε αυτό και μου είπε ότι την κάνει σιγά σιγά. Δεν την κοίταξα. Δεν ήθελα να την κοιτάξω. Πες ότι ήθελα να της το παίξω σκληρός, πες ότι με εκνεύριζε. Δεν ξέρω ειλικρινά. Είπα ένα νύχτα στο κενό κι έφυγα αμέσως. Δεν ήθελα να πάρει να γίνει έτσι. Να την αγκαλιάζω ήθελα και να μην λέμε κάλπικα. Να λέμε ομορφιές, να λέμε όνειρα όχι μιζέριες.

Γιατί μου φυλάς τελευταία το πικρό μελάνι, το ξεθωριασμένο; Στο χω παράπονο αυτό.

Δεν λέω να μην ακούω τα γινάτια σου αλλά ρε μικρό , όχι κάλπικα. Σε αγαπάω να σε πάρει. Δηλαδή ναι έχεις ένα δίκιο. Αυτή που ξέρω την αγαπάω, και θέλω να την προσέχω και να την ακούω. Δηλαδή δεν την λεω έτσι την λέξη. Καταλαβαίνεις κι εσύ πώς την εννοώ. Δηλαδή με τι και ποιο τρόπο. Γιατί; Δεν ξέρω. Ειλικρινά. Δεν ξέρω και τι είναι αυτά που λέω. Ίσως και μπούρδες. Αλλά να τα κάλπικα είναι αλήθεια. Ναι στο ορκίζομαι. Μου την σπάνε πολύ αυτές οι μαλακίες. Κι άμα τις λέω κι εγώ, βάρα αλύπητα. Γιατί βρε ρε καρδιά εσύ είσαι ωραία ψυχούλα, δεν κάνει να φυτεύεις τέτοιες μαλακίες στο κεφάλι σου. Δηλαδή, εντάξει δεν είμαστε και τα καλύτερα παιδιά. Αλλά αυτό ισχύει για όλους, άνδρες γυναίκες. Δεν έχουμε αποκλειστικά το κολάι.

Ξέρεις πόσες κάλπισσες έχω γνωρίσει μα την αλήθεια; Αλήθεια ξέρεις; Πάρα πολλές. Να σε εσένα αυτό μου άρεσε, ότι τέτοια κάλπικα δεν τα άκουγα κι ότι άμα πετούσα κάνα τέτοιο μόνο ξεγυρισμένη δεν μου ριχνες. Να γιατί σε πήγαινα. Και σήμερα με γάμησες ψυχολογία να σε πάρει.

Αλλά εντάξει απλά πικράθηκα. Ίσως είμαι κι υπερβολικός. Άνθρωπος είσαι κι εσύ. Ληγάς που λέει και το άσμα.

Έχω απορία το πως το διάλεξε να είναι, και αν θα έχουν τηρήσει τις προδιαγραφές οι μπάσταρδοι. Να δούμε αν θα λθει και η αποκλειστική γρήγορα ή μαζί… Μάλλον μαζί θα είναι λογικά. Ή λες να του έχουν δώσει κάποιο μηχανηματάκι για κάποιες μέρες; Για να γλυτώσουν χρήμα όλα θα τα κάνουν. Ή δεν ξέρεις μπορεί και να ναι οι σωστοί και γω να τους βρίζω σαν μαλάκας.

Σαν πολύ πλάκα αυτό το σαν. Υποθέτω. Δεν είμαι σίγουρος

-/-

μύρισε νυχτολούλουδο,

Πάλι τα στήθια της  πρόβαλε στο φως του φεγγαριού

και θα χαμογελάνε τα όνειρά μου

Κάθησα κοντά πάνω στο χόρτο, ήταν λουσμένο με την χτεσινή βροχή. Μούλιαζα στις σταγόνες και στον ήλιο κι ήταν υπέροχα. Ξάφνου είδα ένα μικρό κρινάκι, ροζ. Αυτά από τα πολλά που έβλεπα παλιά, όμως αυτό ήταν μόνο. Ξάπλωσα δίπλα του και το κοιτούσα. Ο κόσμος περνούσε , με κοιτούσε και γελούσε όμως εγώ είχα χαθεί να το κοιτάω. Χαζορομαντικός είπαμε. Έβλεπα το φως να το χαιδεύει και αυτό να χορεύει. Να ‘ναι νέα κοπέλα και να χορεύει με το ροζ φουστανάκι της. Δεν υπάρχουν τέτοιες κοπέλες πια. Το ξέρω. Να πω την αλήθεια δεν ξέρω αν θα μου άρεσε αν υπήρχε κανονικά. Όμως τώρα ήταν ότι πιο όμορφο με γέμιζε. Έβλεπα αυτή τη κοπελίτσα με τα ξανθοκόκκινά μαλλιά και το ροζ φουστανάκι να χορεύει μέσα στα σύννεφα, και ο άνεμος να ρέει μουσική, παλμούς…

Μάγκα πώς χαζεύω κάτι φορές και σκέφτομαι κάτι τέτοια άκυρα και αδερφίστικα δεν ξέρω. Έφυγα λιγό αφού είχε νυχτώσει. Κοιτώντας το κρινάκι ξέχασα να φάω και με τα λόγια στομάχι δεν χορταίνει…

Αυτό το δεύτερο πολύ καβλωτικό η αλήθεια. Δηλαδή αρκετά ωμό και βρώμικο αν και ολίγον τι φλυαρο, γενικά είναι πολύ καβλωτικό.

Όμως όσο καβλωτικό κι αν είναι δεν μπορώ να κοιμηθώ. Βασικά ούτε να την παίξω δεν μπορώ.

Ζηλεύω.

Εντάξει μπορεί να είμαι σε τρύπα ίσα να χωράω, όμως ζηλεύω. Τώρα ξέρω θα έπρεπε να αρχίσω τις περιγραφές και τα ρέστα όμως δεν γουστάρω. Απλά ζηλεύω και θέλω να την ξαναδώ.

Συνήθως περνά το μεσημέρι. Ετοιμάζει την δουλειά της στο καινούριο της lrs32 και τα λέμε. Λέμε διάφορα. Ότι μας κατεβεί. Δηλαδή τελευταία όλο και λιγότερα. Σαν να στερεύει το γαμημένο το μελάνι. Παλιά λέγαμε και χοντράδες. Είχε φάση. Τώρα σιγά σιγά πάγος. Σαν να είχε κάτι σήμερα. Την ρώτησα και με άρχισε στα μπινελίκια. Όταν με αρχίζει αμέσως στα μπινελίκια κατευθείαν σκέφτομαι ότι σίγουρα κάτι έχει.

Από την άλλη ίσως και να βαρέθηκε.

Σε τρύπα ίσα ίσα να χωράς και μόνος.

Σκατά

Κι όμως θα μπορούσα να την ξεπεράσω και να συνεχίσω.

Επιμένω… Σκατά.

Δεν θέλω να την ξεπεράσω.