Σήμερα ψυχάλιζε. Όχι συνέχεια. Που και που έριχνε τις κουτσουλιές του πάνω στο τσιμέντο. Έκανα να δω τον χτεσινό ήλιο αλλά ο πούστης την είχε κάνει. Και αυτή η υγρασία γαμάει γαμώτο. Γαμάει πολύ. Κολλάει το δέρμα , νιώθεις τα ‘ντερά σου να γίνονται λάσπη σαν τον ιδρώτα πάνω σου.
Φτυχώς δεν έβρεξε κανονικά. Όταν ανοίγει ο κώλος του και βρέχει ‘ γεμίζει η τρύπα μου νερά και λάσπες. Και μπόχα. Πολύ μπόχα από τα σκουπίδια έξω. Και οι τοίχοι μοιάζουν σαν ζωντανές ροχάλες από τη γλίτσα. Τέτοια χαρά σαν έχει βροχή.
Αύριο το a313 μου λέει ότι θα έχει ήλιο. Ωραία, γιατί χρειάζεται να του πάρω και μπαταρίες. Ήδη έχουν φτάσει στο 53,5% τρέχει καλά μέχρι τα 41 ‘ και μέχρι τότε θα περάσουν 3 μέρες. Κάτι θα έχει ο hyd. Οι περισσότεροι τις πετάνε μόλις φτάσουν στο επίπεδο 55%. Οδηγίες των manuals. Ομως ο hyd τις μαζεύει και τις πουλά στις εταιρίες ανατροφοδότησης. Κρατά και κάποιες για τον εαυτό του.
Εγώ έχω βρει έναν τρόπο να τις παρατήνω. Τις βρέχω με ένα διάλυμμα αλάτων υδραργύρου και μετά τις αφήνω στον ήλιο. Έτσι φτάνουν ένα επίπεδο της τάξης του 75% σε μία μέρα. Μπορώ να το κάνω μέχρι 6 φορές. Μετά παπαλα. Μετά τις δίνω στον hyd. Μου χει πει ότι είναι επικίνδυνο. Εκρήξεις και μαλακίες.
Ο καιρός σαν να έφτιαξε λίγο. Φυσάει λίγο και σαν να φαίνεται λίγο από ουρανό. Μέχρι και τις ξυστροκολώνες του φεγγαριού μπορώ να δω. Έχει φάση. Ακόμη και με σπίτια είναι ωραίο το άτιμο να το κοιτάς. Μου αρέσει να το χαζεύω τα βράδια. Χαζορομαντικός που λένε. Όμως τώρα αρχίζει και “παγώνει” και δεν λέει…
Χώνομαι μέσα στην τρύπα μου. Ευτυχώς δεν έχει πολύ υγρασία και η κουβέρτα δεν είναι υγρή.
