Σήμερα δεν κάθησα στην τρύπα. Είχε ένα ήλιο τόσο χάρμα διάολε, τόσο όμορφο να θέλεις να τον αγγίξεις και να τον κρύψεις. Βγήκα και περπάτησα στην πόλη στο παλιό πάρκο, κοντά στη λίμνη.
Κάθησα κοντά πάνω στο χόρτο, ήταν λουσμένο με την χτεσινή βροχή. Μούλιαζα στις σταγόνες και στον ήλιο κι ήταν υπέροχα. Ξάφνου είδα ένα μικρό κρινάκι, ροζ. Αυτά από τα πολλά που έβλεπα παλιά, όμως αυτό ήταν μόνο. Ξάπλωσα δίπλα του και το κοιτούσα. Ο κόσμος περνούσε , με κοιτούσε και γελούσε όμως εγώ είχα χαθεί να το κοιτάω. Χαζορομαντικός είπαμε. Έβλεπα το φως να το χαιδεύει και αυτό να χορεύει. Να ‘ναι νέα κοπέλα και να χορεύει με το ροζ φουστανάκι της. Δεν υπάρχουν τέτοιες κοπέλες πια. Το ξέρω. Να πω την αλήθεια δεν ξέρω αν θα μου άρεσε αν υπήρχε κανονικά. Όμως τώρα ήταν ότι πιο όμορφο με γέμιζε. Έβλεπα αυτή τη κοπελίτσα με τα ξανθοκόκκινά μαλλιά και το ροζ φουστανάκι να χορεύει μέσα στα σύννεφα, και ο άνεμος να ρέει μουσική, παλμούς…
Μάγκα πώς χαζεύω κάτι φορές και σκέφτομαι κάτι τέτοια άκυρα και αδερφίστικα δεν ξέρω. Έφυγα λιγό αφού είχε νυχτώσει. Κοιτώντας το κρινάκι ξέχασα να φάω και με τα λόγια στομάχι δεν χορταίνει…
